น้ำตาของฉัน!

เมื่อฉันร้องไห้ น้ำตาแห่งความเสียใจ น้อยใจ…

การลำบากแต่เด็กจะช่วยอะไรเรามากขึ้น แต่ทุกอย่างคือทั้งเราและเค้าต่างต้องการให้เรามีความสุขสบายเป็นที่สุด!

ดังนั้นการเติบโตขึ้นมา พร้อมกับความสบายเกินไป ไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น ถ้าคิดในแง่ดี มันก็ดี แต่เราเริ่มลิ้มรสความลำบาก ด้วยกฎของการใช้เงิน มีเงินนับเป็นน้อง มีทองนับเป็นพี่ การกดดันเกิดขึ้นแน่นอน และผมก็ยังเชื่อ ถึงแม้น้ำตาฉันไหลอยู่ ข้างในก็บอกว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะร้อง ด้วยเพราะกดดัน # เบื่อ # แม่ง!ตั้งกฎขึ้นมาทำไม # แม่ง!เงินทำให้เราไม่มีกังวล ! ความสุขทำไมต้องยุ่งยาก ! แบ่งแยกกฎต่างๆ สร้้างมันขึ้นมา “มนุษย์”

แต่เมื่อทุกคนก็มีกฎเดียวกันอยู่ จึงเท่ากันด้วยสิ่งต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้นกับคนๆหนึ่ง อาจจะเกิดในสิ่งดีและในสิ่งไม่ดี ต่างคนต่างน้อยใจในความไม่เท่ากันของตัวเอง ซึ่งย้อนกลับไป ที่ผมบอก ความสุขทำไมต้องยุ่งยาก ชีวิตต้องการเพียงความสุข แต่ไหงได้หลงสร้างวิถีการใช้ชีวิตที่ต้องการนู้นต้องการนี่ ไปเพื่ออะไร??!

ในเมื่อไม่มีความแตกต่างในระดับ จะส่งผลให้ใช้ความสุขได้ดีขึ้น

แต่เมื่อคนได้ก่อสร้างศัพท์ขึ้นมารุ่นต่อรุ่น ไม่ว่าชนชั้นไหนๆ ต่างก็แต่งไม่ว่าจะเพื่อสิ่งใดก็แล้วแต่ แต่ละเลยการรับผิดชอบ เพราะต่างตายไป เรื่องก็จบ ปัญหาก็ตกอยู่ในรุ่นถัดๆไป แต่ถ้าคนเราหยุดสร้างปัญหามันก็จบ

ก็เพราะคนมันไม่พอ…สร้างขึ้น แล้วมันเอาไปทำต่อในภูมิอื่นได้ไหม! พอเสียที…

คุณคิดว่าถูกไปหมดหรือ คนเราแตกต่าง ผมเข้าใจ แต่ไม่จำเป็นต้องเข้าใจความแตกต่างให้ปวดหัว สรุปคือ คน ได้ สร้าง แล้ว ขาด การ รับ ผิด ชอบ เพราะ??มันรับผิดชอบไม่ได้ ในที่สุดคือการลาจากโลกแห่งชีวิต ที่คิดว่าชีวิตกูจะยังไงต่อไป…ด้วยความตาย

หยุดอำนาจที่คิดว่ามี เถอะ ผู้คนทั้งหลาย ก่อนตอบโจทย์สุดท้ายของ “น้ำตา” ไม่ได้!!!