น้ำตาของฉัน!

เมื่อฉันร้องไห้ น้ำตาแห่งความเสียใจ น้อยใจ…

การลำบากแต่เด็กจะช่วยอะไรเรามากขึ้น แต่ทุกอย่างคือทั้งเราและเค้าต่างต้องการให้เรามีความสุขสบายเป็นที่สุด!

ดังนั้นการเติบโตขึ้นมา พร้อมกับความสบายเกินไป ไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น ถ้าคิดในแง่ดี มันก็ดี แต่เราเริ่มลิ้มรสความลำบาก ด้วยกฎของการใช้เงิน มีเงินนับเป็นน้อง มีทองนับเป็นพี่ การกดดันเกิดขึ้นแน่นอน และผมก็ยังเชื่อ ถึงแม้น้ำตาฉันไหลอยู่ ข้างในก็บอกว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะร้อง ด้วยเพราะกดดัน # เบื่อ # แม่ง!ตั้งกฎขึ้นมาทำไม # แม่ง!เงินทำให้เราไม่มีกังวล ! ความสุขทำไมต้องยุ่งยาก ! แบ่งแยกกฎต่างๆ สร้้างมันขึ้นมา “มนุษย์”

แต่เมื่อทุกคนก็มีกฎเดียวกันอยู่ จึงเท่ากันด้วยสิ่งต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้นกับคนๆหนึ่ง อาจจะเกิดในสิ่งดีและในสิ่งไม่ดี ต่างคนต่างน้อยใจในความไม่เท่ากันของตัวเอง ซึ่งย้อนกลับไป ที่ผมบอก ความสุขทำไมต้องยุ่งยาก ชีวิตต้องการเพียงความสุข แต่ไหงได้หลงสร้างวิถีการใช้ชีวิตที่ต้องการนู้นต้องการนี่ ไปเพื่ออะไร??!

ในเมื่อไม่มีความแตกต่างในระดับ จะส่งผลให้ใช้ความสุขได้ดีขึ้น

แต่เมื่อคนได้ก่อสร้างศัพท์ขึ้นมารุ่นต่อรุ่น ไม่ว่าชนชั้นไหนๆ ต่างก็แต่งไม่ว่าจะเพื่อสิ่งใดก็แล้วแต่ แต่ละเลยการรับผิดชอบ เพราะต่างตายไป เรื่องก็จบ ปัญหาก็ตกอยู่ในรุ่นถัดๆไป แต่ถ้าคนเราหยุดสร้างปัญหามันก็จบ

ก็เพราะคนมันไม่พอ…สร้างขึ้น แล้วมันเอาไปทำต่อในภูมิอื่นได้ไหม! พอเสียที…

คุณคิดว่าถูกไปหมดหรือ คนเราแตกต่าง ผมเข้าใจ แต่ไม่จำเป็นต้องเข้าใจความแตกต่างให้ปวดหัว สรุปคือ คน ได้ สร้าง แล้ว ขาด การ รับ ผิด ชอบ เพราะ??มันรับผิดชอบไม่ได้ ในที่สุดคือการลาจากโลกแห่งชีวิต ที่คิดว่าชีวิตกูจะยังไงต่อไป…ด้วยความตาย

หยุดอำนาจที่คิดว่ามี เถอะ ผู้คนทั้งหลาย ก่อนตอบโจทย์สุดท้ายของ “น้ำตา” ไม่ได้!!!

ภาพถ่าย อารมณ์ ศิลปะ

เอาภาพถ่าย มาลงเล่นๆ ถ่ายเองในอารมณ์ช่วงเย็นๆหลัง 6 โมง คนเราจะคิดว่าตัวเองมีของ และคิดว่ามันเป็นศิลปะ บางคนก็บอกมันห่วย บางคนเฉยๆ บางคนบอกมันเจ๋งดี แต่ละอารมณ์ในขณะที่คิดว่ามันสวยดีอ่ะ 555

และผมก็พร่ำพรรณากับภาพแรกว่ามันเป็นมุมของการถ่ายย้อนแสง เลยมืด!!! เอาอารมณ์ที่พระอาทิตย์กำลังตก ถ่ายย้อนไปเลยตรงๆ หรือในมุมที่แสงกระทบกล้องนิดๆ ให้ได้แสงที่ออกมาเป็นภาพ บวกกับมุมมองที่ผมอยู่ กับตึกรางบ้านช่องที่กำลังก่อสร้าง แสงกระทบกล้อง ทำให้แสงจ้าที่จุดดวงอาทิตย์สาดเข้ามา ทุกอยา่งเลยมืด…

มาถึงภาพที่ 2 จริงๆถ่ายเยอะกว่านี้ แต่ไม่ชัด 55 กล้องมือถือ โทษไป…
เป็นภาพที่ผมมองไปที่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ผมคิดว่าตึกรางบ้านช่องหรือถนน รถ ที่ติดเข้ามาในกล้องในภาพก่อนหน้านี้ มันดูไม่ได้อารมณ์ผม ผมเลยจัดถ่ายภาพในมุมมองที่ตัดมุมมองที่วุ่นวายออก และยกกล้องสูง เพื่อเอาภาพเฉพาะท้องฟ้ากับตึกซึ่งจะเห็นท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ธรรมชาติกับสิ่งปลูกสร้างที่มีอยู่ อารมณ์ของภาพในอารมณ์ผมและคุณล่ะ คิดอย่างไงกับภาพ 2 ภาพนี้… (แต่เสียอย่างเดียวไม่ชัด 555+)

ไม่ค่อยมีเวลาเพราะ???

จะมาเขียนบล็อกหาเงิน เขียนมากก็ซีเรียสเอง 555 ออกมาแสดงความคิดถึงผ่านบล็อก ทำไมถึงไม่มีเวลา ก็เพราะ…เฉลย เอาเวลาไปคิดถึงเธอคนนี้หมด อ้วกกกก

ตอนนี้ชีวิตการหาเงินยังคงต้องอาศัยประสบการณ์อีก ต้องสู้อีก เอาเป็นว่า เอาเวลาไปหลงรักเธอก่อนนะครับ

บล็อกมีไว้ทำอะไร? เอาไว้บอกความในใจ 55 และสักวันเธอจะมาเจอวิดีโอเธอในบล็อกของเรา แค่ได้ให้ เราก็สุขใจ แต่งงานกันไหม 555